Ouwe-Syl forever…

Door een donkere bevroren vlakte trok JO15 naar Leovardia Leeuwarden. Op het witte veld van
Leovardia gekomen stonden beren van kerels opgesteld. De vier grootste spelers van het veld
hadden allemaal het shirt van Leovardia aan dus dat zou wel een ochtendje worden. Toch was er
hoop. De scheidsrechter stond met slechts een tshirtje met korte mouwen bibberend met zijn fluitje
in de mond klaar. De verwachting was dan ook terecht dat hij niet teveel tijd zou bijtellen…

De eerste helft begon. Gelijk was duidelijk dat Ouwe-Syl onder zware druk kwam te staan. Alles
speelde zich af op de helft van Ouwe-Syl. Nick ging keihard elk duel aan. Erwin maakte redding na
redding en Matthijs ging de hele helft dapper door om te proberen aan zijn twee bewakers (samen
vier keer zo groot als Matthijs) te ontkomen.
Iedereen hield zich dapper aan zijn opdracht en Leovardia kwam er niet doorheen. Na de eerste helft
was het nog steeds 0-0. En twee keer was er een uitbraak geweest van de spitsen van Ouwe-Syl.

De tweede helft. De scheids verscheen weer in zijn t shirt met korte mouwen. (kennelijk de Leovardia
cursus “hoe pak ik mijn tas in” gemist). Leovardia trok gelijk ten strijde. Het lukte Ouwe-Syl ff 15
minuten niet om superscherp te blijven verdedigen. Vier doelpunten waren het gevolg. Twee
voorzetten die net niet weggewerkt konden worden en twee (eerlijk is eerlijk) prachtige
afstandschoten zetten de mannen van Ljouwert op 4-0. Ouwe-Syl herstelde. Onder aanvoering van
aanvoerder Tommy werd de verdediging weer vakkundig dichtgetimmerd en ook de spitsen van
Ouwe-Syl hadden het nog lang niet opgegeven. Vele dappere acties werden tot het einde toe
ondernomen. Gelukkig was Leovardia op de training nog niet toegekomen aan de buitenspelregel
zodat vlaggenist Johan Helfferich als op een vliegdekschip aanval na aanval af kon vlaggen.
Al met al konden de Ouwe-Sylsters met opgeheven hoofd het veld verlaten.

Op 15 minuten na een dappere 0-0…